تبخیر و تعرق نشان دهنده تلفات آب از سطح زمین است که طی دو فرآیند جداگانه صورت می گیرد (تبخیر از سطح خاک و تعرق توسط گیاه ) . برای مصرف بهینه در آبیاری ٬ اولین و اساسی ترین گام تعیین هر چه دقیقتر نیاز آبی گیاهان می باشد ٬ که این کار معمولا از طریق محاسبه تبخیر و تعرق پتانسیل و ضرب نتیجه بدست آمده در ضریب گیاهی مربوط انجام می شود . پژوهشهای انجام شده در این خصوص در حدود یک قرن است که آغاز شده و تا کنون بیش از ۵۰ معادله و روش تجربی و محاسباتی ارائه شده است ٬ اما تنها تعداد معدودی از روشها توانسته اند از نظر فراگیری و کاربرد در سطح جهان مطرح شوند. در این میان روش پنمن مانتیس فائو (فائو ۵۶) از جمله روشهائی است که به عنوان یکی از روشهای استاندارد محاسبه نیاز آبی توصیه شده اند. از طرفی هر چند نظریه غالب بر این است که تفکیک تبخیر وتعرق از یکدیگر عملا امکان پذیر نمی باشد٬ اما برخی از محققین از جمله ریچی اقدام به تخمین تبخیر و تعرق بصورت جداگانه نموده اند . از جمله کارهای انجام شده در این زمینه نیز ٬ می توان به FAO 56, AQUA CROP 2009 اشاره نمود . در این دو روش پس از محاسبه تبخیر و تعرق پتانسیل ٬ تفکیک  اثرات ناشی از تبخیر از سطح خاک و تعرق از سطح خاک و تعرق از سطح پوشش گیاهی بر روی ضریب K انجام گردیده است.

محمد حسن نجفی ٬ دانشجوی دکتری آبیاری دانشگاه فردوسی( سمینار)